Altijd bereikbaar, nergens echt aanwezig...

Kort geleden was ik een heerlijke lange dag in de sauna met een goede vriendin.
Naast mijn dagelijkse #vakantievaneenuur  is zo'n Thermenbezoek voor mij een manier om de balans tussen voor anderen en voor mijzelf zorgen goed te houden.

Tijdens ons derde rondje zweten zaten we met vijf anderen in de saunakabine.
Er heerste een lome, ingekeerde stilte. Die werd onverwacht verstoord door het keiharde geluid van een mobiele telefoon.
Dat geluid was zo niet kloppend op die plaats, dat er een wat lacherig sfeertje ontstond (Waar is de banana-split- camera?) .
Maar tot verbazing van de rest begon één dame driftig in haar berg badstof te graven, waardoor het geluid alleen maar harder werd. Vervolgens viste ze haar Blackberry uit de zak van haar badjas en drukt de beller geïrriteerd weg.
Natuurlijk belde degene die haar wilde spreken nog twee keer, en nog twee keer drukte zij het gesprek met veel bombarie weg, om vervolgens IN de sauna terug te gaan zitten bellen...luidkeels haar ergernis meldend aan de beller.
Het kwam niet in haar op om de sauna te verlaten!
En de zes mensen om haar heen waren te verbijsterd om haar te vertellen dat ze naar buiten moest.

Dit voorval zette me weer eens aan het denken over het continu bereikbaar willen en moeten zijn waar veel mensen aan lijden.
De reacties van deze dame waren voor mij naast lachwekkend ook interessant; hoezo wordt ze geïrriteerd als iemand haar stoort op het kanaal dat ze daarvoor beschikbaar stelt? Als je mensen niet laat weten dat je soms niet bereikbaar bent, als je je telefoon meeneemt de sauna in én opneemt, wie valt er dan eigenlijk iets te verwijten?
Je zult je eigen rustmomenten moeten creëren en beschermen.

Nou ben ik zelf niet bepaald heilig als het om dit onderwerp gaat; nog niet zo lang geleden checkte ik om het half uur mijn mobiel op mail of andere berichten. Tijdens een saunadag hield ik me rustig en checkte ik 'maar' 2x tussendoor mijn berichten -daarmee het ontspannende effect van de sauna meteen weer om zeep helpend...

Tegenwoordig zet ik mijn mobiel uit voor ik de sauna in ga en pas als ik afscheid van mijn vriendin genomen heb zet ik hem weer aan. Dit geldt ook voor andere afspraken met mensen, mijn telefoon gaat op stil.

Ik werk dagelijks blokken tijd zonder interruptie van telefoon en internet. En krijg daardoor veel meer gedaan in kortere tijd. Zodat ik daarna even op Facebook kan kletsen...

Als ik met mijn bonuskind op stap ben, verdwijn ik niet meer in mijn mobiel. Zelf vind ik onverdeelde aandacht zo fijn om te krijgen, ik wil hem dat ook geven. Niet slechts lichamelijk aanwezig zijn en eigenlijk met mijn energie op Facebook zitten!
(En het grappige is, omdat ik hem volledige aandacht geef als hij daar behoefte aan heeft, heb ik daarna weer tijd voor mijzelf, want gaat hij tevreden iets voor zichzelf doen!)

Ik ben nog steeds veel online te vinden. Ik bel daarnaast veel met mijn vriendinnen.
Omdat het voor mij een vorm van ontspanning is.
Andere mensen kijken TV...  :-)

Maar dat gevoel van altijd bereikbaar moeten zijn, dat heb ik gelukkig overwonnen.
Het leeft een stuk ontspannener!


Hoe doen jullie dat?
Hoe houden jullie het evenwicht tussen bereikbaar zijn en ongestoorde tijd,
tussen afleiding/ontspanning en focus?
Ik hoor het graag!

Ingeslikt verdriet

Angstig wacht ze mijn oordeel af.
Ze heeft net verteld hoe vreselijk alles mis ging vannacht.
Haar zoontje van 3 dagen oud huilde maar en huilde maar en ze wist niet wat te doen.
Uiteindelijk is ze in paniek de slaapkamer uitgestormd, tegen haar man gillend dat ze dit dus niet kon en dat hij het maar moest oplossen.

Ze schaamt zich rot voor haar reactie.
En nu zit ze klaar om het label 'unfit mother' van mij uitgereikt te krijgen...

Ik kijk haar aan en voel haar verdriet. De enorme onzekerheid. Het oordeel wat ze over zichzelf heeft, de schuld en schaamte die daarbij horen. Haar eenzaamheid en haar gevoel van onvermogen.

(Bij de intake voor kraamzorg heeft ze al aangegeven meer dan gemiddeld onzeker te zijn over haar aanstaande moederschap. Dat was het moment dat het kraambureau mij belde, om te vragen of ik deze speciale begeleiding te zijner tijd wilde gaan doen.
Graag natuurlijk! Wat ik het allerliefste doe is vrouwen begeleiden naar balans in hun leven en zelfvertrouwen in hun moederrol. Het huishouden doe ik er bij...)

Ik zeg haar dat het heel verstandig van haar was om weg te lopen toen haar emoties haar overspoelden. Dat het huilen van baby's door merg en been kan gaan en dat je van pure machteloosheid soms de raarste dingen kunt doen.
Omdat je denkt dat het aan jou ligt.
Omdat je niet wilt dat je kindje lijdt.
Omdat het huilen na een tijdje als aanklacht tegen jou kan gaan klinken.
Omdat je niet begrijpt wat er is, en dat je razend of bang maakt, of je je superstom voelt.

Ongelovig kijkt ze me aan. Ze dacht er van langs te krijgen, ze krijgt een compliment.
Dit accepteert ze natuurlijk niet zonder slag of stoot, ze probeert me te overtuigen van haar onacceptabele gedrag.
Ik laat haar vol vuur vertellen waarom ze fout is.
Niet omdat ik die mening deel, maar omdat ik graag wil weten met welke overtuigingen over haarzelf we hier allemaal te maken hebben...
Je kunt geen emoties en onderliggende overtuigingen opruimen voordat je ze onderkent!

Na een tijdje valt ze stil. Ze weet het niet meer en begint te huilen.
Ik nodig haar uit om alle tranen die ze in zich heeft gewoon te laten stromen, het huilen niet te onderdrukken.
Ze verklaart me voor gek en zegt dat ze dan over twee weken nog jankt.

Dat is het moment waarop ik háár tegen spreek; ik leg haar uit dat het steeds wegdrukken van emoties ze veel langer laat bestaan.
Dat ingeslikte tranen een blokkade gaan vormen.
Dat je voor het niet willen voelen van pijn en verdriet een prijs betaalt. 
Dat je dan gevoelens van vreugde, verbondenheid en liefde ook minder diep kunt beleven. 
Dat ik nog veel meer over de kracht van emoties kan vertellen, maar dat dit niet het moment is, want ze doet nu iets heel belangrijks: huilen!

Vervolgens laat ik haar zonder verder commentaar het volgende youtube-filmpje zien:

Ze huilt ongeveer 10 minuten hartverscheurend en haalt daarna opgelucht adem.
Waarna ze haar zoontje knuffelt en wij een heel verhelderend eerste gesprek over haar onzekerheid hebben.

Het wordt een mooie kraamtijd. Met prachtige, intense gesprekken.

In de 3e en 4e maand na de geboorte van haar zoon komt ze nogmaals bij me, om wat oude emoties op te ruimen.
Ze voelt zich nu lichter én zekerder dan dat ze voor mogelijk hield.


-------------------------------------------------------------------------------

De kracht van het uiten van emoties en het omvormen van je onderliggende overtuigingen blijft mij verbazen. Zelf heb ik jarenlang alles binnen gehouden en dat heeft me heel wat levensenergie en tijd gekost.
Gelukkig heb ik nu de tools, expertise en levenservaring om mijzelf en anderen bij dit proces te begeleiden!

Zelf iets te melden over de kracht van emoties? Ik ben benieuwd naar jouw verhalen.
Dat kan natuurlijk onder de deze blog.

Voor privéberichten - bijvoorbeeld over op dit moment nog geblokkeerde emoties, waarbij je wel wat hulp kunt gebruiken - kun je me natuurlijk mailen op klaartje@springtijcoaching.nl

Weg met die to-do-list!

Het leven als student was heerlijk overzichtelijk; een lees- en studeerschema, een tentamenplanning, wat blokken in de week gereserveerd voor je bijbaan en de rest van de agenda kon gevuld worden met sociale afspraken.

Tegenwoordig puilen de agenda's van mij en mensen in mijn omgeving -naast concrete werkafspraken-  uit van de lijsten:

-een opsomming van urgente werkgerelateerde zaken,
-een ideeën-en-uitzoek-lijst,
-een gezinslijst,
-een sociale lijst,
-een boodschappenlijst...

Als de urgente lijst een bepaalde periode  teveel aandacht vraagt, groeien de andere lijsten extra hard aan.
(Soms betrap ik mijzelf er dan op dat ik een zojuist afgehandeld klusje eerst bijschrijf op één van mijn andere lijsten, zodat ik in ieder geval iets kan doorstrepen!)

Het blijft jongleren. Hoe belangrijk werk ook is, het is maar een deel van je leven. De andere aspecten verdienen ook tijd, creativiteit, en energie.
Balans tussen werk, zorgtaken, privétijd en ontspanning is van levensbelang.

Dit weekend kreeg ik op een training van Open Circles Academy een gouden timemanagementtip, die ik graag met jullie deel: Weg met de to-do-lists!!

Ik hoor je denken; maar hoe onthoud ik dan al die dingen die ik moet doen in al de verschillende levenssferen?
Natuurlijk kun je nog wel lijsten maken als geheugensteun, maar voor je dagplanning maak je een andere lijst:
Iedere dag begin je met het vaststellen van de dingen die je aan het einde van je werkdag bereikt hebt.
Vervolgens plan je deze zaken in je agenda. En dan ga je aan de slag. Simpel en doeltreffend.

En nu geen achievementlist met 12 intensieve zaken er op maken, want dat is gedoemd te mislukken!
Meer dan 6 te bereiken zaken inplannen maakt je werkdag wel heel erg lang.
Vergeet vooral niet om wat uren vrij te houden voor onvoorziene klussen, want geen tijd hebben om te reageren op voorbijkomende zaken levert stress op...

Dit is pas de vierde dag dat ik er mee werk, het is dus nog lang geen ingesleten gewoonte, maar het werkt uitstekend. Probeer het vooral uit, zou ik zeggen.

Heb je andere timemanagementtips, die voor jou goed werken?
Meld ze in het reactieveld onder deze blog, ik hoor ze graag!

Nu ga ik lunchen in de zon, zodat ik straks weer gefocust aan het werk kan.
Tot later!

Introvert in een extraverte wereld

Ik ben dol op feestjes, eetafspraken, dagjes uit, dansavonden, bijklets-sessies met vrienden.

Op dansles, maar ook bij een vergadering of nascholing informeer ik naar ieders wel en wee, ventileer ik mijn mening en stel gemakkelijk vragen.

Ook in mijn werk maak ik graag en veel contact.
In mijn rol als coach/counselor luister ik verhoudingsgewijs natuurlijk meer dan dat ik praat, maar als kraamverzorgende haal ik dat ruimschoots in.

Mensen noemen mij vaak extravert; spontaan, betrokken, enthousiast, energiek, nieuwsgierig, bij tijden zelfs een bemoeial.
Kletskous en gezelligheidsmens als ik ben, classificeer ik mijzelf toch als introvert.

Volgens de MBTI wordt het onderscheid tussen introvert en extravert bepaald door hoe je oplaadt, waar je je energie vandaan haalt.
Na een drukke werkdag vol sociale contacten nog met plezier de kroeg in of naar een feestje om te ontspannen? Waarschijnlijk is je voorkeur Extravert.
Liever met een boek op de bank bijkomen, of twee uur niks hoeven zeggen na dezelfde werkdag? Klinkt als een introverte voorkeur...

Mijn hele agenda is opgebouwd rond mijn behoefte om me terug te kunnen trekken na veel sociale contacten.
Als ik bij een kraamgezin werk, een bijzonder intensieve tijd met een overvloed aan contact en emoties, dan plan ik 's avonds geen sociale activiteiten in. Een uurtje naar dansles kan nog net, als ik in vredesnaam maar niet hoef te praten!

Voor en na een coachingsgesprek plan ik ruimschoots 'alleen-tijd' in.
Een 3-daagse training in een grote groep? Hoe leuk en inspirerend ook, daarna ben ik sociaal uitgeput en verheug ik me op twee administratieve dagen achter mijn computer...

Het heeft me heel wat jaren en bergen vermoeidheid gekost voor ik uitgedokterd had hoe ik fit en in balans blijf. Gek genoeg schaamde ik me tot voor kort zelfs voor mijn behoefte om me terug te trekken.

Sinds ik bewust introverte dagen inplan na een drukke tijd balanceer ik niet meer continu op het randje van uitputting. Daarnaast is het rendement van mijn sociale rustdagen ook ineens veel groter.
Waar ik voorheen alleen maar bezig was met uitpuffen, bijslapen en ontstressen heb ik nu tijd voor buiten zijn, bewegen, lezen, studeren, schrijven, nadenken en wegwijs worden in sociale media.
Heerlijk!

Sinds een paar maanden doe ik op mijn introverte dagen online klussen voor 2 bevriende ZZPers. Zaken waar zij niet aan toe komen en die ik met plezier van ze overneem. Rustig achter mijn eigen PC, in mijn eigen tijd.

Dit resulteerde onder andere in een extra VAR-aanvraag voor mijn bedrijfsactiviteiten:
Springtij- Virtual Assistent

Ben ik al volleerd? Welnee! Ik zucht en steun tijdens het leren kennen van alle mogelijkheden van Facebook pages, stoei met Dropbox en andere applicaties, ben nog veel tijd kwijt met wegwijs worden.

Intussen geniet ik met volle teugen.
Wie had een paar jaar terug kunnen denken dat ik  tijdens mijn oplaad-tijd ook voor Springtij aan het werk zou zijn?

Hoeksteen van de Samenleving 2.0

Ik stap binnen in een gezin waar een kleintje met een spoedkeizersnee ter wereld gekomen is. De afgelopen dagen zijn behoorlijk spannend geweest.
Moeder krijgt nu nog 4 dagen zorg, om de overgang van ziekenhuis naar de thuissituatie te begeleiden.

Van de zorgplanner kreeg ik de volgende informatie:
'Haar vriend is niet de vader van het kind, ik weet ook niet hoe het zit hoor, ze woont ook alleen geloof ik'.
Ik knoopte dit goed in mijn oren; door mij zouden er geen automatische papa-opmerkingen richting vriend gemaakt worden!

Wat blijkt?

Hij heeft een kind uit een eerdere relatie.
De breuk is al jaren een feit, het litteken nog vers.
Hij wilde pertinent geen kinderen meer.
Te veel pijn rondom geen full-time vader kunnen zijn.

Toen zij hem ontmoette had ze al jaren een grote kinderwens.
Ze was dolblij met haar nieuwe lief.
Haar verlangen naar een kind werd sterker.

Zij wilde hem noch haar kinderwens opgeven, beide waren haar te dierbaar.

Een onmogelijke situatie... of toch niet?

Ik stap binnen bij een stel met een LAT-relatie, waar de vrouw door middel van IVF en een donor haar lang gewenste kind gekregen heeft.
Haar vriend heeft de eerste uren na de geboorte met dit meisje op zijn blote bast gezeten, haar kind met warmte en huidcontact op deze wereld verwelkomd terwijl zij onvoorzien lang op de uitslaapkamer lag.
Een prachtige serie intieme foto's van de geboorte en de eerste dagen van moeder en dochter gemaakt.
Een week vrij genomen om voor hen te zorgen.
Nu ik er ben gaat hij een paar dagen naar zijn eigen huis, neemt hij tijd voor zijn eigen kind.

Ik zie een hoop onbegrip, vragen en meningen van anderen in het verschiet.
Mensen oordelen met borreltafel-psychologie over de door dit stel gemaakte keuzes, praten over bindingsangst en een in hun ogen onvolwaardige relatie.

Ik zie iets anders.
Ik zie twee mensen die de ander de ruimte en vrijheid geven om hun diepste verlangens vorm te geven.
Ik zie partners die beseffen dat ze elkaar niet hoeven te veranderen.
Ik zie liefde en dat maakt me blij.

Eb en Vloed

In het dagelijks leven laat ik mij regelmatig overspoelen. Door intense emoties, veel sociale contacten, een volle agenda. Niks mis mee. Balans haal ik uit meebewegen met het interne getij. Na een periode van vloed of zelfs springtij komt er als vanzelf weer een terugtrekkende beweging op gang.
Zo had ik vorige week een eb-weekje in Zeeland; heerlijk!