Altijd bereikbaar, nergens echt aanwezig...

Kort geleden was ik een heerlijke lange dag in de sauna met een goede vriendin.
Naast mijn dagelijkse #vakantievaneenuur  is zo'n Thermenbezoek voor mij een manier om de balans tussen voor anderen en voor mijzelf zorgen goed te houden.

Tijdens ons derde rondje zweten zaten we met vijf anderen in de saunakabine.
Er heerste een lome, ingekeerde stilte. Die werd onverwacht verstoord door het keiharde geluid van een mobiele telefoon.
Dat geluid was zo niet kloppend op die plaats, dat er een wat lacherig sfeertje ontstond (Waar is de banana-split- camera?) .
Maar tot verbazing van de rest begon één dame driftig in haar berg badstof te graven, waardoor het geluid alleen maar harder werd. Vervolgens viste ze haar Blackberry uit de zak van haar badjas en drukt de beller geïrriteerd weg.
Natuurlijk belde degene die haar wilde spreken nog twee keer, en nog twee keer drukte zij het gesprek met veel bombarie weg, om vervolgens IN de sauna terug te gaan zitten bellen...luidkeels haar ergernis meldend aan de beller.
Het kwam niet in haar op om de sauna te verlaten!
En de zes mensen om haar heen waren te verbijsterd om haar te vertellen dat ze naar buiten moest.

Dit voorval zette me weer eens aan het denken over het continu bereikbaar willen en moeten zijn waar veel mensen aan lijden.
De reacties van deze dame waren voor mij naast lachwekkend ook interessant; hoezo wordt ze geïrriteerd als iemand haar stoort op het kanaal dat ze daarvoor beschikbaar stelt? Als je mensen niet laat weten dat je soms niet bereikbaar bent, als je je telefoon meeneemt de sauna in én opneemt, wie valt er dan eigenlijk iets te verwijten?
Je zult je eigen rustmomenten moeten creëren en beschermen.

Nou ben ik zelf niet bepaald heilig als het om dit onderwerp gaat; nog niet zo lang geleden checkte ik om het half uur mijn mobiel op mail of andere berichten. Tijdens een saunadag hield ik me rustig en checkte ik 'maar' 2x tussendoor mijn berichten -daarmee het ontspannende effect van de sauna meteen weer om zeep helpend...

Tegenwoordig zet ik mijn mobiel uit voor ik de sauna in ga en pas als ik afscheid van mijn vriendin genomen heb zet ik hem weer aan. Dit geldt ook voor andere afspraken met mensen, mijn telefoon gaat op stil.

Ik werk dagelijks blokken tijd zonder interruptie van telefoon en internet. En krijg daardoor veel meer gedaan in kortere tijd. Zodat ik daarna even op Facebook kan kletsen...

Als ik met mijn bonuskind op stap ben, verdwijn ik niet meer in mijn mobiel. Zelf vind ik onverdeelde aandacht zo fijn om te krijgen, ik wil hem dat ook geven. Niet slechts lichamelijk aanwezig zijn en eigenlijk met mijn energie op Facebook zitten!
(En het grappige is, omdat ik hem volledige aandacht geef als hij daar behoefte aan heeft, heb ik daarna weer tijd voor mijzelf, want gaat hij tevreden iets voor zichzelf doen!)

Ik ben nog steeds veel online te vinden. Ik bel daarnaast veel met mijn vriendinnen.
Omdat het voor mij een vorm van ontspanning is.
Andere mensen kijken TV...  :-)

Maar dat gevoel van altijd bereikbaar moeten zijn, dat heb ik gelukkig overwonnen.
Het leeft een stuk ontspannener!


Hoe doen jullie dat?
Hoe houden jullie het evenwicht tussen bereikbaar zijn en ongestoorde tijd,
tussen afleiding/ontspanning en focus?
Ik hoor het graag!

Weg met die to-do-list!

Het leven als student was heerlijk overzichtelijk; een lees- en studeerschema, een tentamenplanning, wat blokken in de week gereserveerd voor je bijbaan en de rest van de agenda kon gevuld worden met sociale afspraken.

Tegenwoordig puilen de agenda's van mij en mensen in mijn omgeving -naast concrete werkafspraken-  uit van de lijsten:

-een opsomming van urgente werkgerelateerde zaken,
-een ideeën-en-uitzoek-lijst,
-een gezinslijst,
-een sociale lijst,
-een boodschappenlijst...

Als de urgente lijst een bepaalde periode  teveel aandacht vraagt, groeien de andere lijsten extra hard aan.
(Soms betrap ik mijzelf er dan op dat ik een zojuist afgehandeld klusje eerst bijschrijf op één van mijn andere lijsten, zodat ik in ieder geval iets kan doorstrepen!)

Het blijft jongleren. Hoe belangrijk werk ook is, het is maar een deel van je leven. De andere aspecten verdienen ook tijd, creativiteit, en energie.
Balans tussen werk, zorgtaken, privétijd en ontspanning is van levensbelang.

Dit weekend kreeg ik op een training van Open Circles Academy een gouden timemanagementtip, die ik graag met jullie deel: Weg met de to-do-lists!!

Ik hoor je denken; maar hoe onthoud ik dan al die dingen die ik moet doen in al de verschillende levenssferen?
Natuurlijk kun je nog wel lijsten maken als geheugensteun, maar voor je dagplanning maak je een andere lijst:
Iedere dag begin je met het vaststellen van de dingen die je aan het einde van je werkdag bereikt hebt.
Vervolgens plan je deze zaken in je agenda. En dan ga je aan de slag. Simpel en doeltreffend.

En nu geen achievementlist met 12 intensieve zaken er op maken, want dat is gedoemd te mislukken!
Meer dan 6 te bereiken zaken inplannen maakt je werkdag wel heel erg lang.
Vergeet vooral niet om wat uren vrij te houden voor onvoorziene klussen, want geen tijd hebben om te reageren op voorbijkomende zaken levert stress op...

Dit is pas de vierde dag dat ik er mee werk, het is dus nog lang geen ingesleten gewoonte, maar het werkt uitstekend. Probeer het vooral uit, zou ik zeggen.

Heb je andere timemanagementtips, die voor jou goed werken?
Meld ze in het reactieveld onder deze blog, ik hoor ze graag!

Nu ga ik lunchen in de zon, zodat ik straks weer gefocust aan het werk kan.
Tot later!