Verzorgen of verwennen?

Tijdens mijn opleidingen tot kraamverzorgende en coach werd er stevig op gehamerd:
Ontneem een mens zijn verantwoordelijkheid niet.
Help alleen daar waar de ander hulp nodig heeft, maak de ander niet afhankelijker van je dan strikt noodzakelijk.
In de verzorging ligt het hospitalisatie-syndroom, met als kenmerken onder andere verlies van initiatief, aangeleerde hulpeloosheid en vervlakking van emoties op de loer.
Tijdens een coachingstraject verstoort het willen helpen van je coachee zijn of haar proces. Daarnaast kun je je rol als waarnemer en begeleider niet goed vervullen als je bezig bent met zorgen voor en oplossingen aandragen voor je coachee.

Willen helpen is een levensgrote valkuil.

Voor veel vrouwen is hun leven nog steeds doordrenkt met automatisch verzorgen en helpen, het overnemen van verantwoordelijkheid.
Een zondagochtend met mijn lief en bonuskind in het zwembad leverde bijvoorbeeld het volgende plaatje op; moeders 'wassen en drogen' hun kinderen van 8 jaar of ouder nog steeds, vaders staan gezellig naast dezelfde leeftijd kinderen terwijl ze beiden hun haren wassen of zich afdrogen en aankleden.
Maar het gaat verder, zit dieper.

Hoeveel vrouwen trekken zonder uitgebreide voorbereiding de deur achter zich dicht als ze een paar dagen weg gaan voor werk of privétijd met vriendinnen? Vol vertrouwen dat hun partner zorgt dat de achterblijvers te eten krijgen, op tijd op school en club aankomen, schone kleren hebben?
Om mij heen zie ik stapeltjes klaar gelegde kleren (voor kinderen én man), koelkasten vol voorgekookte maaltijden, lijstjes met draaiboeken.
Nu heb ik er niks op tegen om het de achterblijvers een beetje makkelijker te maken, zo kun je tenslotte vaker van huis als vrouw ;0). Wat ik wel zorgelijk vind, is de vanzelfsprekendheid waarop vrouwen voor mannen gaan zorgen als waren ze hun kinderen.
Ik betrap mijzelf regelmatig op me verantwoordelijk voelen voor het contact met de moeder van mijn lief, het overnemen van de planning rondom zijn zoon, het beheren van zijn agenda en portemonnee, het bepalen of zijn spijkerbroek in de was moet of niet... om vervolgens verontwaardigd te reageren als hij er van uit gaat dat ik de was en de sociale contacten bijhoud!

Volgens mij werken vrouwen door hun conditionering als verzorgster een vorm van hospitalisatie van hun mannen in stand. Dit patroon bestaat al eeuwen, het doorbreken kost dus tijd en energie. Mij lijkt het een goed idee als iederéén lessen krijgt over eigen verantwoordelijkheid en het hoe en wanneer van overnemen of helpen. Intussen oefen ik vlijtig door met de zaken laten bij wie ze horen.

Betekent dit nu dat ik niks meer voor een ander wil doen buiten de noodzakelijke hulp?
Zeker niet!

Een kraamvrouw wordt door mij verwend, de eerste week. Haar leven staat op z'n kop, nachtrust bestaat nauwelijks meer, hormonen en emoties gieren door haar lijf. Ze kan nog lang genoeg bewijzen dat ze alles zelf kan doen, de eerste 8 dagen krijgt ze ontbijt op bed, fris geurende schone lakens, fotoreportages van haar en haar kind, een bezoek-en-rusttijd-bewaakster, zo veel mogelijk quality-time met haar partner.
De verse vader verwen ik ook. Voor hem is deze periode net zo ingrijpend en vaak hangt hij er maar een beetje bij, alles lijkt te draaien om borstvoedingen, om moeder en kind. Moeder leert haar kind kennen terwijl hij druk is met aangifte doen, geboortekaartjes bestellen, familie informeren, luiers kopen. Hij krijgt dus ook ontbijt op bed, speciale vader-kind-tijd en middagrust. Daarnaast neem ik heel bewust een taak op me die niet in mijn pakket hoort; ik strijk zijn overhemden zodat hij met zijn vrouw kan praten.

Thuis strijk ik zelden. Ik vind het een vervelend klusje en mijn lief kan het beter en sneller.
Maar op dagen waarop hij het moeilijk heeft en ik oefen met het loslaten van mijn automatische neiging tot zorgen en helpen en overnemen, op die dagen strijk ik soms wel.
Als geschenk in de vorm van bewust een beetje verwennen.
.

Turks Stoombad

Op dit moment werk ik bij Turkse Nederlanders. (Jonge, slimme, leuke, goed opgeleide, moderne, sociaal betrokken mensen overigens. Daar hebben we er in Den Haag een heleboel van, maar dit terzijde.)
Hun eerste kind werd vorige week met een spoedkeizersnee gehaald, het gezin had een moeizame start. Nu gaat alles goed en zijn ze thuis. En bloedonzeker. Hun kraambureau gaf ze als extra ondersteuning 4 halve dagen KraamzorgPlus cadeau, door mij geleverd.
Een golf van angstige vragen kwam op me af, gisteren; 'Hij is roze, is dat erg?' (Nee, hij heeft een prachtige kleur waar menig baby jaloers op kan zijn...) 'Hij hikt, is dat gevaarlijk?' 'Hoe moet ik hem vasthouden, kan ik zijn nek breken?' 'Hij valt in slaap voordat hij goed geboerd heeft, kan hij nu stikken?' 'Zit zijn luier niet te strak?'.... Zelden voelde ik me nuttiger dan gisteren.; na 4 uur voorlichting en ondersteuning liet ik een stuk rustiger ouderpaar achter.
Dacht ik.

Vanmorgen trof ik een moeder op de rand van paniek met een knalrode baby. Ze had de verloskundige al wakker gebeld om 4 uur vannacht, omdat haar zoon rode vlekken vertoonde. Die had laconiek geantwoord dat baby's rood zien als ze het te warm hebben, proberen te poepen of zich druk maken. Dus of mevrouw kindlief maar even wilde temperaturen en daarna wat laagjes af wilde pellen... Door stress en onervarenheid is temperaturen niet goed gelukt; de thermometer gaf 36,0 aan. Geschrokken maakte de moeder een kruik, zette de thermostaat op 26 graden, deed haar kind een muts op, dekte het extra toe. Had ze nou maar beter naar haar schoonmoeder geluisterd, die bleef gisteravond maar zeggen dat er een extra dekentje in de wieg moest...

Huilend vraagt de moeder mij wat er mis is met haar kind.
Ik begin maar eens met zijn temperatuur op te nemen; 38 graden, mama is er nu van overtuigd dat haar zoon echt ziek is! Ze wil de huisarts bellen. Ik stel voor dat zij even lekker gaat douchen in haar super-de-luxe net geïnstalleerde combi-douche-stoommachine waarmee ze de Hammam in huis heeft gebracht, terwijl ik haar spruit in alleen een rompertje met een lakentje op bed laat liggen. Als hij over een uur nog te warm is dan zullen we bellen. Ze kijkt me aan alsof ik gek ben. 'Maar Klaartje, hij is knalrood en heeft koorts!!'

Ik vraag haar of ze wel eens een half uur in haar stoomkabine zit. Ja, nogal wiedes, ze houdt van stomen, anders had ze dat ding niet in de badkamer antwoordt ze geëergerd. Hoe zie je er uit als je een half uur in je privé-hammam hebt gezeten vraag ik haar. Rood natuurlijk, antwoordt ze snel en gedachteloos. Dan hoort ze zichzelf; even is ze stil, ze zuigt een teug lucht tussen haar tanden naar binnen, kijkt me aan en begint opgelucht te lachen....


Na een uurtje was haar zoon overigens weer prachtig op temperatuur ;0)

Beginnende Marketing

Afgelopen week was ik op verzoek terug in een gezin waar ik ruim twee jaar geleden voor het eerst kwam; toen om de kersverse ouders bij te staan in het wennen aan hun nieuwe rol als ouder, nu om het tweede kind in de familie te verwelkomen.
Er zijn al heel wat gezinnen in Den Haag waar ik bij toeval een eerste keer kwam kramen en waar ik vervolgens heel bewust terug gevraagd ben voor ieder volgend kind. Ik vind dat helemaal geweldig; er is al een relatie opgebouwd, want geloof me, de eerste week na de bevalling gaat diep, dus kan ik nog sneller en beter inspelen op de behoeften van dit specifieke gezin.
Het gevolg is dat de 'recidief-gezinnen' vaak nóg tevredener over mijn begeleiding zijn en me met hernieuwd enthousiasme aanprijzen bij hun vriendinnen, collega's, zussen en nichtjes.
Deze fantastische mond-tot-mond-reclame werkt zowel vóór als tegen mij...

Ik besef heel goed dat iedere ondernemer juist op zoek is naar reclame voor verleende diensten in de vorm van persoonlijke aanbevelingen en testimonials en ik ben natuurlijk heel blij dat ik op deze manier aan een groeiende groep leuke klanten kom, begrijp me niet verkeerd. Maar de noodzaak om me beroepsmatig te profileren wordt op deze manier niet snel groter dan mijn koudwatervrees!

Zoals ik al eerder schreef gaat 2010 het jaar worden waarin ik mijn bedrijf zichtbaarder en herkenbaarder maak. Om niet in de oude valkuil van perfectionisme te vallen, sta ik mijzelf toe dat met hele kleine stapjes te doen. Twee belangrijke stappen heb ik nu, in dit laatste gezin, gezet.
Ik heb verteld wat ik nog meer doe en kan, behalve kraamcoaching, wat hele leuke gesprekken én een vraag om op de hoogte gehouden te worden opleverde (O jee, zien jullie daar ook de noodzaak van een nieuwsbrief of iets dergelijks verschijnen??).
Daarnaast heb ik gevraagd of ik hun bijzonder positieve feedback om mocht bouwen tot een anonieme testimonial voor mijn toekomstige website. Hoewel ik zeker wist dat het antwoord een volmondig 'ja!' zou worden bonkte mijn hart in mijn keel... Maar ik heb nu, behalve toestemming voor het bovenstaande, de belofte gekregen dat de kraamvrouw tijdens haar verlof een LinkedIn-profiel gaat aanmaken en dan een persoonlijke aanbeveling schrijft!

Op naar de volgende uitdaging...

goede voornemens

Dit jaar gaat het gebeuren; Springtij ontstijgt het niveau van mond-op-mond-reclame, om te beginnen met een Blog!
Wordt vervolgd...