Het lijkt zo simpel. Je moet het gewoon doen. Handelen ondanks gebrek aan zelfdiscipline, zin, moed of tijd.
Tien minuten per dag kan iedereen wel gefocust en dapper zijn, riepen ze op de laatste 3-daagse cursus waar ik was. En met die tien minuten per dag verander je je gewoontes, dus je leven.
Ik was sceptisch. Ten eerste over mijn eigen vermogen om het vol te houden. Zodra mijn cursus Portugees afgelopen was, zakte mijn discipline in als een plumpudding, ik heb door iemand anders opgegeven huiswerk nodig om te blijven oefenen.
Maar ook over de impact die tien minuten op je leven kunnen hebben was ik wat lacherig. Wezenlijke verandering bereiken door een paar minuutjes, het zal wel....
Intussen ben ik drie weken verder en heb ik -op één dag na- iedere dag mijn huiswerk gedaan. Het scheelt wel dat ik voor de eerste 90 dagen opdrachten heb meegekregen, ik hoef nog niet helemaal zelfstandig gedisciplineerd te zijn.
Aan de tien minuten heb ik me nog nooit gehouden; het blijkt dat ik alleen moeite heb met beginnen. Zodra ik bezig ben werk ik zonder moeite een half uur tot een uur geconcentreerd aan wat ik me ten doel heb gesteld. Daarna ben ik me toch tevreden over mezelf!
Ik ben benieuwd waar mijn huiswerk-trouw me aan het einde van deze 90 dagen gebracht zal hebben...
woensdag 29 december 2010
dinsdag 23 november 2010
Introvert in een extraverte wereld
Ik ben dol op feestjes, eetafspraken, dagjes uit, dansavonden, bijklets-sessies met vrienden.
Op dansles, maar ook bij een vergadering of nascholing informeer ik naar ieders wel en wee, ventileer ik mijn mening en stel gemakkelijk vragen.
Ook in mijn werk maak ik graag en veel contact.
In mijn rol als coach/counselor luister ik verhoudingsgewijs natuurlijk meer dan dat ik praat, maar als kraamverzorgende haal ik dat ruimschoots in.
Mensen noemen mij vaak extravert; spontaan, betrokken, enthousiast, energiek, nieuwsgierig, bij tijden zelfs een bemoeial.
Kletskous en gezelligheidsmens als ik ben, classificeer ik mijzelf toch als introvert.
Volgens de MBTI wordt het onderscheid tussen introvert en extravert bepaald door hoe je oplaadt, waar je je energie vandaan haalt.
Na een drukke werkdag vol sociale contacten nog met plezier de kroeg in of naar een feestje om te ontspannen? Waarschijnlijk is je voorkeur Extravert.
Liever met een boek op de bank bijkomen, of twee uur niks hoeven zeggen na dezelfde werkdag? Klinkt als een introverte voorkeur...
Mijn hele agenda is opgebouwd rond mijn behoefte om me terug te kunnen trekken na veel sociale contacten.
Als ik bij een kraamgezin werk, een bijzonder intensieve tijd met een overvloed aan contact en emoties, dan plan ik 's avonds geen sociale activiteiten in. Een uurtje naar dansles kan nog net, als ik in vredesnaam maar niet hoef te praten!
Voor en na een coachingsgesprek plan ik ruimschoots 'alleen-tijd' in.
Een 3-daagse training in een grote groep? Hoe leuk en inspirerend ook, daarna ben ik sociaal uitgeput en verheug ik me op twee administratieve dagen achter mijn computer...
Het heeft me heel wat jaren en bergen vermoeidheid gekost voor ik uitgedokterd had hoe ik fit en in balans blijf. Gek genoeg schaamde ik me tot voor kort zelfs voor mijn behoefte om me terug te trekken.
Sinds ik bewust introverte dagen inplan na een drukke tijd balanceer ik niet meer continu op het randje van uitputting. Daarnaast is het rendement van mijn sociale rustdagen ook ineens veel groter.
Waar ik voorheen alleen maar bezig was met uitpuffen, bijslapen en ontstressen heb ik nu tijd voor buiten zijn, bewegen, lezen, studeren, schrijven, nadenken en wegwijs worden in sociale media.
Heerlijk!
Sinds een paar maanden doe ik op mijn introverte dagen online klussen voor 2 bevriende ZZPers. Zaken waar zij niet aan toe komen en die ik met plezier van ze overneem. Rustig achter mijn eigen PC, in mijn eigen tijd.
Dit resulteerde onder andere in een extra VAR-aanvraag voor mijn bedrijfsactiviteiten:
Springtij- Virtual Assistent
Ben ik al volleerd? Welnee! Ik zucht en steun tijdens het leren kennen van alle mogelijkheden van Facebook pages, stoei met Dropbox en andere applicaties, ben nog veel tijd kwijt met wegwijs worden.
Intussen geniet ik met volle teugen.
Wie had een paar jaar terug kunnen denken dat ik tijdens mijn oplaad-tijd ook voor Springtij aan het werk zou zijn?
Op dansles, maar ook bij een vergadering of nascholing informeer ik naar ieders wel en wee, ventileer ik mijn mening en stel gemakkelijk vragen.
Ook in mijn werk maak ik graag en veel contact.
In mijn rol als coach/counselor luister ik verhoudingsgewijs natuurlijk meer dan dat ik praat, maar als kraamverzorgende haal ik dat ruimschoots in.
Mensen noemen mij vaak extravert; spontaan, betrokken, enthousiast, energiek, nieuwsgierig, bij tijden zelfs een bemoeial.
Kletskous en gezelligheidsmens als ik ben, classificeer ik mijzelf toch als introvert.
Volgens de MBTI wordt het onderscheid tussen introvert en extravert bepaald door hoe je oplaadt, waar je je energie vandaan haalt.
Na een drukke werkdag vol sociale contacten nog met plezier de kroeg in of naar een feestje om te ontspannen? Waarschijnlijk is je voorkeur Extravert.
Liever met een boek op de bank bijkomen, of twee uur niks hoeven zeggen na dezelfde werkdag? Klinkt als een introverte voorkeur...
Mijn hele agenda is opgebouwd rond mijn behoefte om me terug te kunnen trekken na veel sociale contacten.
Als ik bij een kraamgezin werk, een bijzonder intensieve tijd met een overvloed aan contact en emoties, dan plan ik 's avonds geen sociale activiteiten in. Een uurtje naar dansles kan nog net, als ik in vredesnaam maar niet hoef te praten!
Voor en na een coachingsgesprek plan ik ruimschoots 'alleen-tijd' in.
Een 3-daagse training in een grote groep? Hoe leuk en inspirerend ook, daarna ben ik sociaal uitgeput en verheug ik me op twee administratieve dagen achter mijn computer...
Het heeft me heel wat jaren en bergen vermoeidheid gekost voor ik uitgedokterd had hoe ik fit en in balans blijf. Gek genoeg schaamde ik me tot voor kort zelfs voor mijn behoefte om me terug te trekken.
Sinds ik bewust introverte dagen inplan na een drukke tijd balanceer ik niet meer continu op het randje van uitputting. Daarnaast is het rendement van mijn sociale rustdagen ook ineens veel groter.
Waar ik voorheen alleen maar bezig was met uitpuffen, bijslapen en ontstressen heb ik nu tijd voor buiten zijn, bewegen, lezen, studeren, schrijven, nadenken en wegwijs worden in sociale media.
Heerlijk!
Sinds een paar maanden doe ik op mijn introverte dagen online klussen voor 2 bevriende ZZPers. Zaken waar zij niet aan toe komen en die ik met plezier van ze overneem. Rustig achter mijn eigen PC, in mijn eigen tijd.
Dit resulteerde onder andere in een extra VAR-aanvraag voor mijn bedrijfsactiviteiten:
Springtij- Virtual Assistent
Ben ik al volleerd? Welnee! Ik zucht en steun tijdens het leren kennen van alle mogelijkheden van Facebook pages, stoei met Dropbox en andere applicaties, ben nog veel tijd kwijt met wegwijs worden.
Intussen geniet ik met volle teugen.
Wie had een paar jaar terug kunnen denken dat ik tijdens mijn oplaad-tijd ook voor Springtij aan het werk zou zijn?
woensdag 17 november 2010
Op dit moment woon ik niet aan de kust. Hoe vrijwillig en tijdelijk deze situatie ook is, ik mis strand en zee regelmatig. Zo ook gisterochtend.
Tot ik de zon in liep, om foto's van mijn huidige leefomgeving te maken; het spiegelende water van Delfshaven maakt dat ik van Rotterdam zou kunnen gaan houden...
donderdag 14 oktober 2010
Muziek voor donkere dagen
Er zijn van die momenten in je leven dat positief voorwaarts streven er even niet inzit. Geen wilde plannen, geen gerichte actie, geen hoopvolle gedachten, eigenlijk is optimistisch de dag doorkomen al teveel gevraagd...
Dagen waarop je verdriet je overspoelt, je woede in je maag brandt , je angst je ademhaling opjaagt, je eenzaamheid je recht in het gezicht kijkt.
Op die emotionele-moeras-dagen draai ik vaak wel 15 keer achter elkaar een zelfde nummer, een muziekje dat mijn emoties verzacht of waaruit ik kracht put. Rond de 5e keer begint het meezingen.
Het hangt van het type druildag af welk lied hoog scoort, een krachtnummer of juist een balsem-lied;
I Won't Back Down van Johnny Cash of Sweet Streams van Kirtana bijvoorbeeld.
Een snelle rondvraag bij vrienden en cliënten gaf me veel verschillende songs, ik heb ze gisteren in een afspeellijst Verduren en Kracht putten geplaatst op YouTube.
Ik weet zeker dat deze lijst nog lang niet compleet is.
Wat is jouw Muziek Voor Donkere Dagen?
maandag 4 oktober 2010
Hoeksteen van de Samenleving 2.0
Ik stap binnen in een gezin waar een kleintje met een spoedkeizersnee ter wereld gekomen is. De afgelopen dagen zijn behoorlijk spannend geweest.
Moeder krijgt nu nog 4 dagen zorg, om de overgang van ziekenhuis naar de thuissituatie te begeleiden.
Van de zorgplanner kreeg ik de volgende informatie:
'Haar vriend is niet de vader van het kind, ik weet ook niet hoe het zit hoor, ze woont ook alleen geloof ik'.
Ik knoopte dit goed in mijn oren; door mij zouden er geen automatische papa-opmerkingen richting vriend gemaakt worden!
Wat blijkt?
Hij heeft een kind uit een eerdere relatie.
De breuk is al jaren een feit, het litteken nog vers.
Hij wilde pertinent geen kinderen meer.
Te veel pijn rondom geen full-time vader kunnen zijn.
De breuk is al jaren een feit, het litteken nog vers.
Hij wilde pertinent geen kinderen meer.
Te veel pijn rondom geen full-time vader kunnen zijn.
Toen zij hem ontmoette had ze al jaren een grote kinderwens.
Ze was dolblij met haar nieuwe lief.
Haar verlangen naar een kind werd sterker.
Ze was dolblij met haar nieuwe lief.
Haar verlangen naar een kind werd sterker.
Zij wilde hem noch haar kinderwens opgeven, beide waren haar te dierbaar.
Een onmogelijke situatie... of toch niet?
Ik stap binnen bij een stel met een LAT-relatie, waar de vrouw door middel van IVF en een donor haar lang gewenste kind gekregen heeft.
Haar vriend heeft de eerste uren na de geboorte met dit meisje op zijn blote bast gezeten, haar kind met warmte en huidcontact op deze wereld verwelkomd terwijl zij onvoorzien lang op de uitslaapkamer lag.
Een prachtige serie intieme foto's van de geboorte en de eerste dagen van moeder en dochter gemaakt.
Een week vrij genomen om voor hen te zorgen.
Nu ik er ben gaat hij een paar dagen naar zijn eigen huis, neemt hij tijd voor zijn eigen kind.
Ik zie een hoop onbegrip, vragen en meningen van anderen in het verschiet.
Mensen oordelen met borreltafel-psychologie over de door dit stel gemaakte keuzes, praten over bindingsangst en een in hun ogen onvolwaardige relatie.
Ik zie iets anders.
Ik zie twee mensen die de ander de ruimte en vrijheid geven om hun diepste verlangens vorm te geven.
Ik zie partners die beseffen dat ze elkaar niet hoeven te veranderen.
Ik zie liefde en dat maakt me blij.
Ik stap binnen bij een stel met een LAT-relatie, waar de vrouw door middel van IVF en een donor haar lang gewenste kind gekregen heeft.
Haar vriend heeft de eerste uren na de geboorte met dit meisje op zijn blote bast gezeten, haar kind met warmte en huidcontact op deze wereld verwelkomd terwijl zij onvoorzien lang op de uitslaapkamer lag.
Een prachtige serie intieme foto's van de geboorte en de eerste dagen van moeder en dochter gemaakt.
Een week vrij genomen om voor hen te zorgen.
Nu ik er ben gaat hij een paar dagen naar zijn eigen huis, neemt hij tijd voor zijn eigen kind.
Ik zie een hoop onbegrip, vragen en meningen van anderen in het verschiet.
Mensen oordelen met borreltafel-psychologie over de door dit stel gemaakte keuzes, praten over bindingsangst en een in hun ogen onvolwaardige relatie.
Ik zie iets anders.
Ik zie twee mensen die de ander de ruimte en vrijheid geven om hun diepste verlangens vorm te geven.
Ik zie partners die beseffen dat ze elkaar niet hoeven te veranderen.
Ik zie liefde en dat maakt me blij.
woensdag 15 september 2010
Eb en Vloed
Zo had ik vorige week een eb-weekje in Zeeland; heerlijk!
maandag 30 augustus 2010
Pislink
Haar zoon werd geboren in deze Ramadan-maand.
Natuurlijk vast Samira dit jaar niet mee, pas bevallen en zogende vrouwen zijn vrijgesteld van vasten.
Wel houdt ze rekening met haar familie, ze eet en drinkt weinig en doet dat buiten hun gezichtsveld.
Ik wil voorkomen dat ze door haar marginale drinken een blaasontsteking ontwikkelt en vraag haar naar eventuele klachten bij het plassen. Ze vertelt me dat ze al 5 jaar chronische blaasontsteking heeft en minstens 8 antibioticakuren per jaar krijgt.
Heimelijk geïrriteerd over de zoveelste slechte intake en overdracht die ik in de zorg meemaak, vraag ik naar haar eerste blaasontsteking. Wat veranderde er 5 jaar geleden in haar leven?
Verlegen vertelt ze me dat ze toen trouwde.
"Kreeg je direct na je huwelijksnacht klachten?" vraag ik ten overvloede en krijg een ferm "ja" als antwoord.
Waarop ik toch even check of ze goed op de hoogte is van alles wat je zelf kunt doen om blaasontsteking veroorzaakt door seks te voorkomen. Ze blijkt van niets te weten!
Mijn irritatie slaat om in boosheid - hoe kan de huisarts deze voorlichting hebben laten liggen?
Maar het wordt nog gekker; de arts heeft de klacht niet eens aan het pas voltrokken huwelijk gekoppeld.
Ze krijgt pijn bij het plassen, ze levert een potje plas in en krijgt een kuurtje- zo gaat het al 5 jaar.
Geen voorlichting, geen screening op eventuele geslachtsziektes bij de zoveelste antibioticakuur in korte tijd...
Toegegeven, het voelt wat vreemd, over seksualiteit praten met een traditionele moslima. Ik zoek naar 'keurige' woorden die toch niets te raden over laten. Heb het over gemeenschap, toiletbezoek, penis en vagina, posities in plaats van het ineens wel erg plat klinkende 'standjes'. Maar ik blijk het lastiger te vinden dan Samira om er over te praten. Zij is vooral bezig met het verzamelen van zo veel mogelijk informatie, reageert open op alles wat ik vraag of zeg. Stuurt en passant een sms naar haar man om hem cranberry capsules te laten kopen op weg naar huis; je kunt het maar alvast in huis hebben tenslotte!
In mijn achterhoofd tuimelen ondertussen zinnen uit dé maatschappelijke discussie van het moment over elkaar heen; 'ze willen zich niet aanpassen aan onze cultuur', 'de islam onderdrukt vrouwen' en ga zo nog maar even door. Ik zie Samira bij de huisarts zitten, met een lange jas aan en een hoofddoek op, beleefd wachtend op advies van de autoriteit op het gebied van gezondheid. Ineens ben ik pislink. Natuurlijk moeten immigranten integreren, de taal leren. Vanzelfsprekend moeten rechten van vrouwen en homo's verdedigd worden tegen fundamentalisten van allerlei pluimage. Maar wij moeten er met z'n allen voor waken om niet alvast voor de ander in te vullen dat het verspilde moeite, taboe of anderszins niet interessant genoeg is om belangstelling te tonen, door te vragen en voorlichting te geven. Anders wordt het nooit wat met die emancipatie...
Natuurlijk vast Samira dit jaar niet mee, pas bevallen en zogende vrouwen zijn vrijgesteld van vasten.
Wel houdt ze rekening met haar familie, ze eet en drinkt weinig en doet dat buiten hun gezichtsveld.
Ik wil voorkomen dat ze door haar marginale drinken een blaasontsteking ontwikkelt en vraag haar naar eventuele klachten bij het plassen. Ze vertelt me dat ze al 5 jaar chronische blaasontsteking heeft en minstens 8 antibioticakuren per jaar krijgt.
Heimelijk geïrriteerd over de zoveelste slechte intake en overdracht die ik in de zorg meemaak, vraag ik naar haar eerste blaasontsteking. Wat veranderde er 5 jaar geleden in haar leven?
Verlegen vertelt ze me dat ze toen trouwde.
"Kreeg je direct na je huwelijksnacht klachten?" vraag ik ten overvloede en krijg een ferm "ja" als antwoord.
Waarop ik toch even check of ze goed op de hoogte is van alles wat je zelf kunt doen om blaasontsteking veroorzaakt door seks te voorkomen. Ze blijkt van niets te weten!
Mijn irritatie slaat om in boosheid - hoe kan de huisarts deze voorlichting hebben laten liggen?
Maar het wordt nog gekker; de arts heeft de klacht niet eens aan het pas voltrokken huwelijk gekoppeld.
Ze krijgt pijn bij het plassen, ze levert een potje plas in en krijgt een kuurtje- zo gaat het al 5 jaar.
Geen voorlichting, geen screening op eventuele geslachtsziektes bij de zoveelste antibioticakuur in korte tijd...
Toegegeven, het voelt wat vreemd, over seksualiteit praten met een traditionele moslima. Ik zoek naar 'keurige' woorden die toch niets te raden over laten. Heb het over gemeenschap, toiletbezoek, penis en vagina, posities in plaats van het ineens wel erg plat klinkende 'standjes'. Maar ik blijk het lastiger te vinden dan Samira om er over te praten. Zij is vooral bezig met het verzamelen van zo veel mogelijk informatie, reageert open op alles wat ik vraag of zeg. Stuurt en passant een sms naar haar man om hem cranberry capsules te laten kopen op weg naar huis; je kunt het maar alvast in huis hebben tenslotte!
In mijn achterhoofd tuimelen ondertussen zinnen uit dé maatschappelijke discussie van het moment over elkaar heen; 'ze willen zich niet aanpassen aan onze cultuur', 'de islam onderdrukt vrouwen' en ga zo nog maar even door. Ik zie Samira bij de huisarts zitten, met een lange jas aan en een hoofddoek op, beleefd wachtend op advies van de autoriteit op het gebied van gezondheid. Ineens ben ik pislink. Natuurlijk moeten immigranten integreren, de taal leren. Vanzelfsprekend moeten rechten van vrouwen en homo's verdedigd worden tegen fundamentalisten van allerlei pluimage. Maar wij moeten er met z'n allen voor waken om niet alvast voor de ander in te vullen dat het verspilde moeite, taboe of anderszins niet interessant genoeg is om belangstelling te tonen, door te vragen en voorlichting te geven. Anders wordt het nooit wat met die emancipatie...
Abonneren op:
Posts (Atom)