Portret van een parttime gezinsleven

De drie weken gezinsvakantie met vriend en bonuskind zitten er alweer op; ze zijn voorbij gevlogen en zoals altijd kost het me wat tijd om af te kicken van de interactie, intimiteit en gezelligheid die we met z'n drietjes delen.
Het voelt wat leeg, zo zonder dat lieve joch om ons heen...
Tegelijkertijd hoef ik me nu niet meer steeds af te vragen of wat ik doe wel pedagogisch verantwoord is en heb ik meer tijd voor mijzelf, dat is ook wel weer lekker.

Omdat in onze situatie de afstand te groot is voor co-ouderschap, is er geen andere mogelijkheid dan het vormen van een weekend- en vakantiegezin. Gelukkig kan mijn vriend aan het begin van 'onze' weekends zijn zoon wel vrijdags van school halen, zodat hij nog wat contact houdt met zijn dagelijkse leven.
En sinds zoonlief oud genoeg is, zijn we regelmatig op Skype te vinden met z'n allen.
De mogelijkheden van videogesprekken zijn eindeloos; bijkletsen, gekke bekken trekken, spelletje met papa doen, huiswerk maken... en twee weken geleden gaf hij zijn moeder een virtuele rondleiding door ons -op dat moment niet erg opgeruimde- vakantiehuis... :-)

Weekendvaders vallen nogal gemakkelijk in de 'pretpark-en-sinterklaas-relatie-valkuil'.
Hoe logisch dit ook is ( je hebt tenslotte maar weinig tijd samen, dus waarom zou je die niet zo leuk mogelijk besteden?), wij willen dit juist niet. We streven naar een zo normaal mogelijk gezinsleven binnen de beperkte tijd en ruimte die ons gegeven is.
Mijn vriend wil vader zijn, geen speelkameraadje.
Dat klinkt mooi, maar is niet gemakkelijk te realiseren; de dagelijkse routine van het naar school en sportclubs gaan, gaat volledig aan ons voorbij. Iedere 14 dagen opnieuw blijkt dat een weekend erg kort is.

Vakanties zijn heerlijk, want dan is er meer tijd.
Ik heb dit keer de eerste 2 delen van Harry Potter voorgelezen. Vader en zoon hebben meerdere levels van een computerspel kunnen uitspelen (vraag me niet welk spel, hun game-tijd is mijn privé-tijd!).
We hebben dagelijks kunnen zwemmen, vliegeren en fietsen.
Neefje en nichtje kwamen 5 dagen logeren (bonuskind door het dolle heen en wij na die tijd behoorlijk moe, maar het was een geslaagde logeerpartij!).

In drie weken tijd komen er natuurlijk ook heel wat 'was je haren, poets je tanden, ruim je troep op'-momenten voorbij. De laatste week kwam daar nog iets anders bij; meneer ging iedere dag een kwartiertje vroeger naar bed, om zijn moeder niet op de eerste schooldag op te zadelen met een kind met een vakantie-jetlag.
We waren best tevreden met onszelf; zaterdagavond leverden we een fris gewassen, uitgerust, enthousiast en gebruind kind bij zijn moeder af, met een tas vol schone kleren. Maar ja, bepaalde routines die hebben wij dus gewoon niet. Zo kon het gebeuren dat zijn nagels drie volle weken lang niet geknipt zijn...

hoop voor de toekomst

Met een bosje bloemen bezoek ik de kraamvrouw van vorige maand. Niet iets wat ik normaal gesproken doe, maar zij had het net na de geboorte van haar kind zo moeilijk, dat ik nog even aanwaai nu.

Haar zoontje werd geboren met 2 klompvoetjes. Hoewel dit tijdens de laatste echo al geconstateerd was, konden de ouders het niet geloven totdat hun kind er was.
De eerste dag raakte moeder haar kind niet aan, behalve om te voeden.
Bij het verschonen van zijn luier, dat ik bewust bij haar op bed deed, durfde ze niet naar zijn vervormde voetjes te kijken. Terwijl ik zachtjes tegen hem sprak en over zijn voetjes aaide begon zij stilletjes te huilen.

Al snel kwam het hoge woord er uit; in haar geboorteland hebben kinderen met klompvoetjes nog steeds nauwelijks toekomst. Ze was er van overtuigd dat haar zoon geen soort van leven zou krijgen door zijn handicap.

Later vertelde ik haar dat de behandelmethodes in Nederland goed zijn én dat de behandeling vergoed wordt door de ziektekostenverzekering. Liet haar foto's van ingegipste babybeentjes zien. Foto's van lopende kleuters...
Ze durfde nog niet te hopen.

De eerste afspraak in het ziekenhuis was fantastisch; naast een baby met twee beentjes in het gips kregen de ouders veel informatie en het vertrouwen dat hun zoon in goede handen was.

Nu ik terug ben in dit gezin zie ik een tevreden baby, bij zijn moeder op de arm. Ze trekt zijn broek uit en laat me vol trots zijn nieuwe gips zien; de dokter heeft vanmorgen gezegd dat de stand van de voeten al verbeterd is en met dat nieuws is ze dolblij.

Ik vraag haar hoe het met haar is,  ze antwoordt me stralend dat ze nog een beetje moe is, maar dat is niet belangrijk. Het gaat goed met haar zoon, hij heeft geen pijn van het gips, hij drinkt goed en slaapt lekker, dat is wat telt! Dan geeft ze hem een dozijn kleine kusjes.

Ik krijg tranen in mijn ogen van ontroering.
Met dit kind komt het wel goed, of hij nou orthopedische schoenen nodig heeft of niet...

Weg met die to-do-list!

Het leven als student was heerlijk overzichtelijk; een lees- en studeerschema, een tentamenplanning, wat blokken in de week gereserveerd voor je bijbaan en de rest van de agenda kon gevuld worden met sociale afspraken.

Tegenwoordig puilen de agenda's van mij en mensen in mijn omgeving -naast concrete werkafspraken-  uit van de lijsten:

-een opsomming van urgente werkgerelateerde zaken,
-een ideeën-en-uitzoek-lijst,
-een gezinslijst,
-een sociale lijst,
-een boodschappenlijst...

Als de urgente lijst een bepaalde periode  teveel aandacht vraagt, groeien de andere lijsten extra hard aan.
(Soms betrap ik mijzelf er dan op dat ik een zojuist afgehandeld klusje eerst bijschrijf op één van mijn andere lijsten, zodat ik in ieder geval iets kan doorstrepen!)

Het blijft jongleren. Hoe belangrijk werk ook is, het is maar een deel van je leven. De andere aspecten verdienen ook tijd, creativiteit, en energie.
Balans tussen werk, zorgtaken, privétijd en ontspanning is van levensbelang.

Dit weekend kreeg ik op een training van Open Circles Academy een gouden timemanagementtip, die ik graag met jullie deel: Weg met de to-do-lists!!

Ik hoor je denken; maar hoe onthoud ik dan al die dingen die ik moet doen in al de verschillende levenssferen?
Natuurlijk kun je nog wel lijsten maken als geheugensteun, maar voor je dagplanning maak je een andere lijst:
Iedere dag begin je met het vaststellen van de dingen die je aan het einde van je werkdag bereikt hebt.
Vervolgens plan je deze zaken in je agenda. En dan ga je aan de slag. Simpel en doeltreffend.

En nu geen achievementlist met 12 intensieve zaken er op maken, want dat is gedoemd te mislukken!
Meer dan 6 te bereiken zaken inplannen maakt je werkdag wel heel erg lang.
Vergeet vooral niet om wat uren vrij te houden voor onvoorziene klussen, want geen tijd hebben om te reageren op voorbijkomende zaken levert stress op...

Dit is pas de vierde dag dat ik er mee werk, het is dus nog lang geen ingesleten gewoonte, maar het werkt uitstekend. Probeer het vooral uit, zou ik zeggen.

Heb je andere timemanagementtips, die voor jou goed werken?
Meld ze in het reactieveld onder deze blog, ik hoor ze graag!

Nu ga ik lunchen in de zon, zodat ik straks weer gefocust aan het werk kan.
Tot later!

Homebirth in Hungary

Ik kreeg van Elja Daae een video toegestuurd, met het volgende bijschrift:

"A 25 min documentary about a remarkable midwife. She and others are fighting to improve maternity care & women's rights with regard to labor and home births in Hungary. An issue very close to my heart. Many of the points being made I can confirm and know to be true. In fact, I experienced some of them. Shocking, I think those of you interested will find."

Ik heb met open mond gekeken; Verloskundigen die zonder andere reden dan het begeleiden van thuisbevallingen berecht worden door the Criminal Court, ziekenhuizen waar je niks in te brengen hebt en je kind 's avonds bij je weggehaald wordt en 's morgens in een sorteerbakje weer afgeleverd wordt, brrrr. Er valt nog veel te verbeteren...

Twitter als stamkroeg

Gisteren bestond Twitter 5 jaar. En was ik van plan om vandaag een blogpost te schrijven over hoe nuttig Twitter bedrijfsmatig voor mij is.
Zo volg ik het Kenniscentrum Borstvoeding @bvpuntcom om altijd op de hoogte te zijn van nieuw onderzoek en nieuwe tips. Mijn timeline wordt regelmatig gevuld met leuke artikelen over de combinatie werken en moederschap door MamsatWork. Van de week stuitte ik op ontwikkelingspsycholoog en gezinstherapeut StevenPont die een schat aan informatie over opvoeden en ontwikkeling van kinderen het web op slingert.
Of het nou over coaching, relaties, gezondheid, tekstschrijven of marketing gaat, ik zou hele lijsten met interessante professionals kunnen ophoesten...

Vandaag begon goed. Lekker geslapen, stralend weer, geen vuiltje aan de lucht. Tot ik de deur open deed om naar kantoor te gaan en zag dat onze deur beplakt was met een executieverkoop-aankondiging van de auto.

RAZEND was ik. De gemeente Rotterdam denkt dat wij weigeren bedrijfsreinigingsrecht te betalen. We hebben betalingsbewijzen gestuurd, bezwaar tegen aanmaningen van al betaalde aanslagen ingediend, ik heb twee keer uren zitten wachten bij de balie om alles op te helderen, het mag allemaal niet baten. Op de één of andere manier gaat er iets fout in hun systeem. Bij ieder contact zeggen ze dat het nu in orde is of komt, om vervolgens een paar weken later een volgend dwangbevel over dezelfde al afgehandelde aanslag te sturen.

Op dit soort momenten is Twitter heerlijk! Altijd iemand in de buurt om even tegen aan te gillen. Mensen die meeleven, je sterkte toewensen of ideeën aan de hand doen.
Natuurlijk, Twitter is een belangrijk netwerk- en kennis-instrument.
Maar als stamkroeg is het onverslaanbaar!

Altijd positief werkt niet.

 
Haar zwangerschap werd overschaduwd door een snelgroeiende tumor; de operatie werd uitgesteld tot 3 maanden na haar bevalling. Van nature een binnenvetter en een vechter stopte ze haar emoties weg. Niemand was er tenslotte mee geholpen als ze bij de pakken neer ging zitten.

Haar familie had het jaar voorafgaand aan haar zwangerschap behoorlijk wat te verstouwen gehad. Altijd was zij er voor iedereen. Op haar kon je bouwen.
Nu moest ze eens te meer sterk zijn. Haar kind zou last kunnen hebben van negativiteit, onzekerheid, angst. Dus dacht ze zorgvuldig en fanatiek positief.

Kraamtijd

Na de bevalling -wegens medische indicatie in het ziekenhuis- ontstond er wat ruimte; haar zoon leek kerngezond. Ze begon te voelen hoe moe ze was. Moe van het vechten, moe van het sterk zijn.

Ik -haar kraamverzorgende- voelde een oceaan aan niet geuite emoties bij haar. Begon te vragen, vissen, combineren. Kreeg het hele verhaal stukje bij beetje te horen. Eerst alleen vanuit dankbaar, sterk, optimistisch perspectief. Maar na een paar gebroken nachten werden de eerste barsten in het schild van optimisme zichtbaar.

Tranen

Waar de meeste kraamvrouwen opgelucht ademhalen na een -bijna standaard- huilbui op de vierde dag,  voelde zij schaamte. Haar tranen zag ze als een teken van zwakte, verlies van controle. Ik mocht het dan een goede ontwikkeling vinden, haar beviel het niets.

Vol goede moed sloeg ze zich door de eerste week heen. Daarbij geholpen door een lieve partner en een fantastische baby. We verzamelden mooie, lieve, positieve momenten.

Houvast

Met het einde van de kraamzorg in zicht praatten we over de komende operatie. Angst voor kanker was nog geen gespreksonderwerp. Het veel veiligere 'hoe houd ik mijn borstvoeding op peil' wel. Ze had behoefte aan structuur, houvast, planning.

 Kolfplan

De laatste dagen van de kraamweek maakte ik dus een kolfplan voor haar. Een kleine moeite voor mij, voor haar een wereld van verschil.
Voor een maximaal gevoel van veiligheid en controle  ging het kolfplan uit van de minst gunstige herstelcurve na de operatie. Zo lag er geen enkele druk op snel weer aanleggen en melkproductie hebben, want de vriezer zou vol liggen met pakjes voeding voor zoonlief.

Opluchting...

Na 3 maanden kwamen de sms-en met gunstige berichten;  de operatie was goed gegaan, de tumor goedaardig en de borstvoeding binnen mum van tijd weer op gang - er was zelfs nog een voorraadje over voor de eerste tijd op het kinderdagverblijf. Vanaf nu kon het zorgeloze genieten gaan beginnen...

De klap

Helaas. Het genieten lukte niet zo goed. Ze was gezond en weer halve dagen aan het werk, maar het opgeluchte, blije gevoel bleef achterwege. Andere, 'negatieve' emoties schreeuwden om aandacht. Parkeren van gevoelens werkte niet meer.

Vraag om hulp

Ik ontving een mail waarin ze me om hulp vroeg. Haar een beetje kennende wist ik dat dit een enorme stap voor haar was. Ik was zo trots op haar als een moeder op de eerste stapjes van haar kind!
En zette haar direct aan het werk: 'Schrijf je verhaal en mail het me vóór ons gesprek.'

In dit verslag werd heel duidelijk hoe ieder gevoel van boosheid, onmacht, verongelijktheid of angst direct omgebouwd werd tot een optimistisch actieplan. Zij liet zich niet kisten, deed niet aan zelfmedelijden en ging niet zitten zeuren en treuren over niet te veranderen zaken!

Emoties zijn niet positief of negatief

Uiteindelijk waren er maar twee gesprekken nodig, want hoefde deze sterke, stijdlustige vrouw maar één ding te leren; Voelen zonder oordeel.
Het is niet zwak om je kwetsbaarheid te voelen, het is niet raar dat je boos bent op je lichaam omdat het een gezwel produceert, je bent geen slecht mens als je af en toe jaloers bent op iedereen met een onbezorgde zwangerschap...

Emoties zijn wat ze zijn, wat je er mee doet maakt ze tot 'goed' of 'slecht'.
Soms is een potje brullen of een uurtje klagen het beste wat je voor jezelf kunt doen! Omdat het je hart lucht geeft. Omdat je jezelf dan serieus neemt. Omdat je daarna sterk en écht optimistisch je leven verder vorm kunt geven.

Handel ondanks...

Het lijkt zo simpel. Je moet het gewoon doen. Handelen ondanks gebrek aan zelfdiscipline, zin, moed of tijd.
Tien minuten per dag kan iedereen wel gefocust en dapper zijn, riepen ze op de laatste 3-daagse cursus waar ik was. En met die tien minuten per dag verander je je gewoontes, dus je leven.

Ik was sceptisch. Ten eerste over mijn eigen vermogen om het vol te houden. Zodra mijn cursus Portugees afgelopen was, zakte mijn discipline in als een plumpudding, ik heb door iemand anders opgegeven huiswerk nodig om te blijven oefenen.
Maar ook over de impact die tien minuten op je leven kunnen hebben was ik wat lacherig. Wezenlijke verandering bereiken door een paar minuutjes, het zal wel....

Intussen ben ik drie weken verder en heb ik -op één dag na- iedere dag mijn huiswerk gedaan. Het scheelt wel dat ik voor de eerste 90 dagen opdrachten heb meegekregen, ik hoef nog niet helemaal zelfstandig gedisciplineerd te zijn.

Aan de tien minuten heb ik me nog nooit gehouden; het blijkt dat ik alleen moeite heb met beginnen. Zodra ik bezig ben werk ik zonder moeite een half uur tot een uur geconcentreerd aan wat ik me ten doel heb gesteld. Daarna ben ik me toch tevreden over mezelf!


Ik ben benieuwd waar mijn huiswerk-trouw me aan het einde van deze 90 dagen gebracht zal hebben...