Homebirth in Hungary

Ik kreeg van Elja Daae een video toegestuurd, met het volgende bijschrift:

"A 25 min documentary about a remarkable midwife. She and others are fighting to improve maternity care & women's rights with regard to labor and home births in Hungary. An issue very close to my heart. Many of the points being made I can confirm and know to be true. In fact, I experienced some of them. Shocking, I think those of you interested will find."

Ik heb met open mond gekeken; Verloskundigen die zonder andere reden dan het begeleiden van thuisbevallingen berecht worden door the Criminal Court, ziekenhuizen waar je niks in te brengen hebt en je kind 's avonds bij je weggehaald wordt en 's morgens in een sorteerbakje weer afgeleverd wordt, brrrr. Er valt nog veel te verbeteren...

Twitter als stamkroeg

Gisteren bestond Twitter 5 jaar. En was ik van plan om vandaag een blogpost te schrijven over hoe nuttig Twitter bedrijfsmatig voor mij is.
Zo volg ik het Kenniscentrum Borstvoeding @bvpuntcom om altijd op de hoogte te zijn van nieuw onderzoek en nieuwe tips. Mijn timeline wordt regelmatig gevuld met leuke artikelen over de combinatie werken en moederschap door MamsatWork. Van de week stuitte ik op ontwikkelingspsycholoog en gezinstherapeut StevenPont die een schat aan informatie over opvoeden en ontwikkeling van kinderen het web op slingert.
Of het nou over coaching, relaties, gezondheid, tekstschrijven of marketing gaat, ik zou hele lijsten met interessante professionals kunnen ophoesten...

Vandaag begon goed. Lekker geslapen, stralend weer, geen vuiltje aan de lucht. Tot ik de deur open deed om naar kantoor te gaan en zag dat onze deur beplakt was met een executieverkoop-aankondiging van de auto.

RAZEND was ik. De gemeente Rotterdam denkt dat wij weigeren bedrijfsreinigingsrecht te betalen. We hebben betalingsbewijzen gestuurd, bezwaar tegen aanmaningen van al betaalde aanslagen ingediend, ik heb twee keer uren zitten wachten bij de balie om alles op te helderen, het mag allemaal niet baten. Op de één of andere manier gaat er iets fout in hun systeem. Bij ieder contact zeggen ze dat het nu in orde is of komt, om vervolgens een paar weken later een volgend dwangbevel over dezelfde al afgehandelde aanslag te sturen.

Op dit soort momenten is Twitter heerlijk! Altijd iemand in de buurt om even tegen aan te gillen. Mensen die meeleven, je sterkte toewensen of ideeën aan de hand doen.
Natuurlijk, Twitter is een belangrijk netwerk- en kennis-instrument.
Maar als stamkroeg is het onverslaanbaar!

Altijd positief werkt niet.

 
Haar zwangerschap werd overschaduwd door een snelgroeiende tumor; de operatie werd uitgesteld tot 3 maanden na haar bevalling. Van nature een binnenvetter en een vechter stopte ze haar emoties weg. Niemand was er tenslotte mee geholpen als ze bij de pakken neer ging zitten.

Haar familie had het jaar voorafgaand aan haar zwangerschap behoorlijk wat te verstouwen gehad. Altijd was zij er voor iedereen. Op haar kon je bouwen.
Nu moest ze eens te meer sterk zijn. Haar kind zou last kunnen hebben van negativiteit, onzekerheid, angst. Dus dacht ze zorgvuldig en fanatiek positief.

Kraamtijd

Na de bevalling -wegens medische indicatie in het ziekenhuis- ontstond er wat ruimte; haar zoon leek kerngezond. Ze begon te voelen hoe moe ze was. Moe van het vechten, moe van het sterk zijn.

Ik -haar kraamverzorgende- voelde een oceaan aan niet geuite emoties bij haar. Begon te vragen, vissen, combineren. Kreeg het hele verhaal stukje bij beetje te horen. Eerst alleen vanuit dankbaar, sterk, optimistisch perspectief. Maar na een paar gebroken nachten werden de eerste barsten in het schild van optimisme zichtbaar.

Tranen

Waar de meeste kraamvrouwen opgelucht ademhalen na een -bijna standaard- huilbui op de vierde dag,  voelde zij schaamte. Haar tranen zag ze als een teken van zwakte, verlies van controle. Ik mocht het dan een goede ontwikkeling vinden, haar beviel het niets.

Vol goede moed sloeg ze zich door de eerste week heen. Daarbij geholpen door een lieve partner en een fantastische baby. We verzamelden mooie, lieve, positieve momenten.

Houvast

Met het einde van de kraamzorg in zicht praatten we over de komende operatie. Angst voor kanker was nog geen gespreksonderwerp. Het veel veiligere 'hoe houd ik mijn borstvoeding op peil' wel. Ze had behoefte aan structuur, houvast, planning.

 Kolfplan

De laatste dagen van de kraamweek maakte ik dus een kolfplan voor haar. Een kleine moeite voor mij, voor haar een wereld van verschil.
Voor een maximaal gevoel van veiligheid en controle  ging het kolfplan uit van de minst gunstige herstelcurve na de operatie. Zo lag er geen enkele druk op snel weer aanleggen en melkproductie hebben, want de vriezer zou vol liggen met pakjes voeding voor zoonlief.

Opluchting...

Na 3 maanden kwamen de sms-en met gunstige berichten;  de operatie was goed gegaan, de tumor goedaardig en de borstvoeding binnen mum van tijd weer op gang - er was zelfs nog een voorraadje over voor de eerste tijd op het kinderdagverblijf. Vanaf nu kon het zorgeloze genieten gaan beginnen...

De klap

Helaas. Het genieten lukte niet zo goed. Ze was gezond en weer halve dagen aan het werk, maar het opgeluchte, blije gevoel bleef achterwege. Andere, 'negatieve' emoties schreeuwden om aandacht. Parkeren van gevoelens werkte niet meer.

Vraag om hulp

Ik ontving een mail waarin ze me om hulp vroeg. Haar een beetje kennende wist ik dat dit een enorme stap voor haar was. Ik was zo trots op haar als een moeder op de eerste stapjes van haar kind!
En zette haar direct aan het werk: 'Schrijf je verhaal en mail het me vóór ons gesprek.'

In dit verslag werd heel duidelijk hoe ieder gevoel van boosheid, onmacht, verongelijktheid of angst direct omgebouwd werd tot een optimistisch actieplan. Zij liet zich niet kisten, deed niet aan zelfmedelijden en ging niet zitten zeuren en treuren over niet te veranderen zaken!

Emoties zijn niet positief of negatief

Uiteindelijk waren er maar twee gesprekken nodig, want hoefde deze sterke, stijdlustige vrouw maar één ding te leren; Voelen zonder oordeel.
Het is niet zwak om je kwetsbaarheid te voelen, het is niet raar dat je boos bent op je lichaam omdat het een gezwel produceert, je bent geen slecht mens als je af en toe jaloers bent op iedereen met een onbezorgde zwangerschap...

Emoties zijn wat ze zijn, wat je er mee doet maakt ze tot 'goed' of 'slecht'.
Soms is een potje brullen of een uurtje klagen het beste wat je voor jezelf kunt doen! Omdat het je hart lucht geeft. Omdat je jezelf dan serieus neemt. Omdat je daarna sterk en écht optimistisch je leven verder vorm kunt geven.

Handel ondanks...

Het lijkt zo simpel. Je moet het gewoon doen. Handelen ondanks gebrek aan zelfdiscipline, zin, moed of tijd.
Tien minuten per dag kan iedereen wel gefocust en dapper zijn, riepen ze op de laatste 3-daagse cursus waar ik was. En met die tien minuten per dag verander je je gewoontes, dus je leven.

Ik was sceptisch. Ten eerste over mijn eigen vermogen om het vol te houden. Zodra mijn cursus Portugees afgelopen was, zakte mijn discipline in als een plumpudding, ik heb door iemand anders opgegeven huiswerk nodig om te blijven oefenen.
Maar ook over de impact die tien minuten op je leven kunnen hebben was ik wat lacherig. Wezenlijke verandering bereiken door een paar minuutjes, het zal wel....

Intussen ben ik drie weken verder en heb ik -op één dag na- iedere dag mijn huiswerk gedaan. Het scheelt wel dat ik voor de eerste 90 dagen opdrachten heb meegekregen, ik hoef nog niet helemaal zelfstandig gedisciplineerd te zijn.

Aan de tien minuten heb ik me nog nooit gehouden; het blijkt dat ik alleen moeite heb met beginnen. Zodra ik bezig ben werk ik zonder moeite een half uur tot een uur geconcentreerd aan wat ik me ten doel heb gesteld. Daarna ben ik me toch tevreden over mezelf!


Ik ben benieuwd waar mijn huiswerk-trouw me aan het einde van deze 90 dagen gebracht zal hebben...

Introvert in een extraverte wereld

Ik ben dol op feestjes, eetafspraken, dagjes uit, dansavonden, bijklets-sessies met vrienden.

Op dansles, maar ook bij een vergadering of nascholing informeer ik naar ieders wel en wee, ventileer ik mijn mening en stel gemakkelijk vragen.

Ook in mijn werk maak ik graag en veel contact.
In mijn rol als coach/counselor luister ik verhoudingsgewijs natuurlijk meer dan dat ik praat, maar als kraamverzorgende haal ik dat ruimschoots in.

Mensen noemen mij vaak extravert; spontaan, betrokken, enthousiast, energiek, nieuwsgierig, bij tijden zelfs een bemoeial.
Kletskous en gezelligheidsmens als ik ben, classificeer ik mijzelf toch als introvert.

Volgens de MBTI wordt het onderscheid tussen introvert en extravert bepaald door hoe je oplaadt, waar je je energie vandaan haalt.
Na een drukke werkdag vol sociale contacten nog met plezier de kroeg in of naar een feestje om te ontspannen? Waarschijnlijk is je voorkeur Extravert.
Liever met een boek op de bank bijkomen, of twee uur niks hoeven zeggen na dezelfde werkdag? Klinkt als een introverte voorkeur...

Mijn hele agenda is opgebouwd rond mijn behoefte om me terug te kunnen trekken na veel sociale contacten.
Als ik bij een kraamgezin werk, een bijzonder intensieve tijd met een overvloed aan contact en emoties, dan plan ik 's avonds geen sociale activiteiten in. Een uurtje naar dansles kan nog net, als ik in vredesnaam maar niet hoef te praten!

Voor en na een coachingsgesprek plan ik ruimschoots 'alleen-tijd' in.
Een 3-daagse training in een grote groep? Hoe leuk en inspirerend ook, daarna ben ik sociaal uitgeput en verheug ik me op twee administratieve dagen achter mijn computer...

Het heeft me heel wat jaren en bergen vermoeidheid gekost voor ik uitgedokterd had hoe ik fit en in balans blijf. Gek genoeg schaamde ik me tot voor kort zelfs voor mijn behoefte om me terug te trekken.

Sinds ik bewust introverte dagen inplan na een drukke tijd balanceer ik niet meer continu op het randje van uitputting. Daarnaast is het rendement van mijn sociale rustdagen ook ineens veel groter.
Waar ik voorheen alleen maar bezig was met uitpuffen, bijslapen en ontstressen heb ik nu tijd voor buiten zijn, bewegen, lezen, studeren, schrijven, nadenken en wegwijs worden in sociale media.
Heerlijk!

Sinds een paar maanden doe ik op mijn introverte dagen online klussen voor 2 bevriende ZZPers. Zaken waar zij niet aan toe komen en die ik met plezier van ze overneem. Rustig achter mijn eigen PC, in mijn eigen tijd.

Dit resulteerde onder andere in een extra VAR-aanvraag voor mijn bedrijfsactiviteiten:
Springtij- Virtual Assistent

Ben ik al volleerd? Welnee! Ik zucht en steun tijdens het leren kennen van alle mogelijkheden van Facebook pages, stoei met Dropbox en andere applicaties, ben nog veel tijd kwijt met wegwijs worden.

Intussen geniet ik met volle teugen.
Wie had een paar jaar terug kunnen denken dat ik  tijdens mijn oplaad-tijd ook voor Springtij aan het werk zou zijn?

Op dit moment woon ik niet aan de kust. Hoe vrijwillig en tijdelijk deze situatie ook is, ik mis strand en zee regelmatig. Zo ook gisterochtend.
Tot ik de zon in liep, om foto's van mijn huidige leefomgeving te maken; het spiegelende water van Delfshaven maakt dat ik van Rotterdam zou kunnen gaan houden...

Muziek voor donkere dagen

Er zijn van die momenten in je leven dat positief voorwaarts streven er even niet inzit. Geen wilde plannen, geen gerichte actie, geen hoopvolle gedachten, eigenlijk is optimistisch de dag doorkomen al teveel gevraagd...

Dagen waarop je verdriet je overspoelt, je woede in je maag brandt ,  je angst je ademhaling opjaagt, je eenzaamheid je recht in het gezicht kijkt.

Op die emotionele-moeras-dagen draai ik vaak wel 15 keer achter elkaar een zelfde nummer, een muziekje dat mijn emoties verzacht of waaruit ik kracht put. Rond de 5e keer begint het meezingen. 

Het hangt van het type druildag af welk lied hoog scoort, een krachtnummer of juist een balsem-lied;

I Won't Back Down van Johnny Cash of Sweet Streams van Kirtana bijvoorbeeld.

Een snelle rondvraag bij vrienden en cliënten gaf me veel verschillende songs, ik heb ze gisteren in een afspeellijst  Verduren en Kracht putten geplaatst op YouTube.

Ik weet zeker dat deze lijst nog lang niet compleet is.

Wat is jouw Muziek Voor Donkere Dagen?